چاقی و بیماری های وابسته به آن از مهم ترین دلایل مرگ و میر در سراسر جهان می باشند. جهت درک بهتر سازوکارهایی که موجب بیماری های متابولیکی می شوند، لازم است به عناصر مرکزی تنظیم کننده تعادل انرژی همانند رفتار دریافت غذا و هزینه انرژی توجه نمود. گرلین یک پپتید با 28 اسید آمینه و یک گروه ان- اکتانوییل است که به عنوان یک لیگاند درون زاد برای گیرنده های هورمون رشد شناخته شده است. گرلین موجب آزاد سازی هورمون رشد، افزایش رفتار دریافت غذا و کاهش انرژی مصرفی و در نهایت موجب افزایش وزن بدن می شود. این هورمون که اولین بار در معده دیده شده در شرایط تعادل منفی انرژی )گرسنگی، بی اشتهایی عصبی، فعالیت بدنی(… افرایش و در شرایط تعادل مثبت انرژی )سیری، چاقی(… کاهش می یابد. این مقاله به بررسی برخی از عملکرد های فیزیولوژیکی گرلین و تاثیر فعالیت بدنی بر روی این هورمون می پردازد.

مقدمه:هورمون گرلین پلی پپتید 28 اسیدآمینه ای است که در طول دستگاه گوارش و عمدتا در معده ترشح می شود. اثرات متعددی از جمله افزایش اشتها، تنظیم انرژی، افزایش ترشح هورمون رشد، افزایش برون ده قلبی، کاهش فشارخون را به این هورمون نسبت می دهند. اخیرا اثربخشی آن بر افزایش تراکم مواد معدنی استخوان مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین در این مطالعه تاثیر هورمون گرلین در افراد بزرگسال با توده استخوانی طبیعی بررسی شد.روش بررسی: این مطالعه بصورت توصیفی بر روی 33 فرد بزرگسال بالای 20 سال انجام شد. در ابتدا وضعیت تراکم استخوان در دو ناحیه کمر و ران با روشDual Energy X-Ray Absorptiometry (DXA)  اندازه گیری شد. افرادی که در این دو ناحیه دارای T-score بیشتر از 1- بودند به عنوان فرد سالم از نظر تراکم استخوانی انتخاب شدند. پس از نمونه گیری، گرلین سرم آنها با روش ELISA و با کیت اندازه گیری شد.نتایج: میانگین سنی افراد 10.6±40 سال و نمایه توده بدنی 3.6±27 (کیلوگرم بر مترمربع) بود. همچنین میانگین غلظت گرلین پلاسما 100.5±128.9 (pg/ml) به دست آمد. ضریب همبستگی گرلین با هیچکدام از متغیرها بخصوص تراکم استخوانی ناحیه کمر و ران معنی دار نبود و تنها با وزن افراد معنی دار بود (0.05=p).نتیجه گیری:دامنه میزان خونی هورمون گرلین با سن متغیر است. در این مطالعه ارتباط معنی داری بین گرلین و تراکم استخوانی دو ناحیه کمر و ران دیده نشد که با برخی از مطالعات مشابه همخوانی دارد. هر چند این ارتباط در مطالعات سلولی بر روی استئوبلاست ها اثر این هورمون را برتراکم استخوانی نشان داد.

مقدمه: گرلین یک پپتید ترشح شده از معده بوده و چنین پیشنهاد شده است که نقش مهمی در ترشح هورمون رشد، تعادل انرژی، چاقی، رفتار دریافت غذا و برخی عملکردهای قلبی عروقی ایفا می کند. هدف از اجرای این پژوهش بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی بر غلظت گرلین پلاسمای زنان جوان غیر ورزشکار بود.روش بررسی: برای انجام این تحقیق 20 زن جوان غیر ورزشکار با میانگین سنی 2.1±22 سال و شاخص توده بدنی 1.07±21 به صورت داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی با شدت 80-70 درصد ضربان قلب بیشینه هر جلسه به مدت 60 دقیقه، سه روز در هفته به تمرین پرداختند و گروه کنترل بدون تمرین بودند. نمونه های خونی 48 ساعت قبل از اولین جلسه و بعد از آخرین جلسه تمرینی جمع آوری شد. برای اندازه گیری گرلین پلاسما از روش الایزا و برای اندازه گیری هورمون رشد (GH) از روش رادیوایمونواسی استفاده شد، تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 و روش آماری t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون انجام شد (سطح معنی داری P≥0.05).نتایج: هشت هفته تمرین هوازی موجب افزایش معنی دار در گرلین و کاهش معنی دار هورمون رشد گردید.نتیجه گیری: باتوجه به نتایج تحقیق می توان احتمال داد که افزایش گرلین در پاسخ به تعادل منفی انرژی، ترشح هورمون رشد را تحریک نکرده و ساز و کارهای دیگری در این زمینه ممکن است موثر باشد.

سابقه و هدف: گرلین به عنوان یک لیگاند طبیعی برای گیرنده سلول های ترشح کننده هورمون رشد نقش مهمی را در تنظیم اشتها، توده چربی بدن و تعادل انرژی ایفا می کند. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر دیابت دوران بارداری بر سطح پلاسمایی گرلین پس از تولد در نوزادان رت می باشد. مواد و روش ها: دراین مطالعه تجربی، رت های ماده نژاد ویستار به دو گروه دیابتی (20=n) و کنترل (10=n) تقسیم شدند و مورد جفت اندازی قرار گرفتند. از هرگروه، 16 نوزاد (8 نر) در هر یک از روزهای 7 و 14 انتخاب شدند. پارامترهای وزن بدن، قند خون و غلظت گرلین فعال اندازه گیری شد. مقایسه داده ها با آزمون آنالیز واریانس دو طرفه (جنس*گروه) در محیط نرم افزار SPSS ویرایش 22 انجام شد. یافته ها: در 7 و 14 روزگی، میانگین وزنی نوزادان گروه دیابتی (به ترتیب 42/0± 49/18 و 43/0± 27/22 گرم) به طور معنی داری (0001/0>p هر دو)، کم تر از گروه کنترل (به ترتیب 402/0± 34/22 و 45/1± 32/30 گرم) بود، در حالی که تفاوت معنی داری در قند خون بین گروه ها وجود نداشت. در 7 روزگی، اختلاف معنی داری بین گروه ها در سطح گرلین وجود نداشت، اما در14 روزگی، گروه دیابتی سطح گرلین بالاتری در قیاس با گروه کنترل داشت ( pg/ml59/3± 25/29 در مقابل pg/ml 75/2± 81/14؛ 0001/0>p). در همین زمان در گروه دیابتی سطح گرلین نوزادان نر به طور معنی داری بیش تر از جنس ماده بود (58/2± 87/29 در مقابل 68/1± 62/22؛ 0001/0>p). استنتاج: نتایج این مطالعه به وضوح نشان می دهد که دیابت دوران بارداری می تواند در اثری وابسته به جنس، سطح گرلین پس از تولد را در نوزادان تحت تاثیر قرار دهد.

گرلین نقش مهمی در کنترل فرآیندهای متابولیکی، به خصوص تنظیم ترشح هورمون های تیروئیدی دارد و موجب کاهش سطح هورمون های تیروئیدی می گردد. بررسی ها نشان داده است که اپیوئید ها اثر مشابهی بر روی هورمون های T3و T4 دارند. هدف از این تحقیق تعیین نقش تداخلی اپیوئیدها در میانجی گری گرلین بر ترشحات هورمون های تیروئیدی است. در این آزمایش از رت های نر نژاد ویستار استفاده شد. موش ها در 4 گروه 7 تایی قرار داده شدند که گروه کنترل سالین و 3 گروه تجربی به ترتیب گرلین، نالوکسان و ترکیب گرلین- نالوکسان را به صورت داخل بطن جانبی مغز به مدت 3 روز دریافت می کردند. نمونه های خون 30 دقیقه قبل و دو ساعت بعد از تزریق جمع آوری و میانگین غلظت T3و T4 در پلاسما با استفاده از روش رادیو ایمونواسی اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که تزریق داخل بطنی گرلین منجر به کاهش غلظت T3 گردیده ولی تغییر معنی داری در غلظت T4 ایجاد نکرده است. سطح پلاسمایی T3و T4 تغییر معنی داری بعد از تزریق نالوکسان نشان نداد، در حالی که تزریق نالوکسان به همراه گرلین اثر کاهشی گرلین بر روی این دو هورمون را محدودتر کرد. نتایج حاصل از این آزمایش این فرضیه که اپیوئیدها بخشی از اثر گرلین بر هورمون های تیروئیدی را میانجی گری می کنند، را قوت می بخشد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: جدا از گلوکز، ترشح انسولین به وسیله برخی هورمون ها و علائم عصبی نیز مهار و یا تحریک می شود. گرلین یک هورمون گوارشی است که ترشح هورمون رشد را تحریک می کند و اخیرا به نقش آن در ترشح انسولین نیز اشاره شده است. هدف از اجرای این مطالعه، تعیین ارتباط بین سطوح پایه انسولین با غلظت های گرلین و هورمون رشد در مردان مبتلا به آسم می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه، سطوح پایه گرلین و هورمون رشد سرم در مردان چاق بزرگسال مبتلا به بیماری آسم خفیف تا متوسط اندازه گیری شد و ارتباط آنها با غلظت انسولین سرم و عملکرد سلول های بتای لوزالمعده ارزیابی شد. از آنالیز همبستگی پیرسون جهت تعیین ارتباط انسولین با سایر متغیرها استفاده گردید.نتایج: همبستگی منفی معناداری بین انسولین سرم ناشتا با غلظت های گرلین و هورمون رشد مشاهده شد. همچنین ارتباط بین عملکرد سلول های بتا با گرلین و هورمون رشد سرم، معکوس و معنادار بود (P<0.05).نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر نشان می دهد که افزایش سطوح سیستمیک گرلین و هورمون رشد در بیماران مبتلا به آسم با کاهش ترشح انسولین از پانکراس همراه است و اندازه گیری گرلین یا هورمون رشد سرم، یک شاخص پیشگویی کننده سطوح انسولین خون این بیماران است.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.